Αν ξυπνήσεις μια μέρα με υπερβολική αισιοδοξία, υπάρχει τρόπος να προσγειωθείς. Άνοιξε μια πλατφόρμα αναζήτησης εργασίας, γράψε «Κοζάνη» και πάτα αναζήτηση. Μέχρι να κρυώσει ο καφές, θα έχεις τελειώσει και το σκρολάρισμα.

Στις 15 Οκτωβρίου 2026, το Jobfind εμφανίζει 15 αγγελίες για την Κοζάνη. Από αυτές, οι 11 αφορούν πλήρη απασχόληση. Μιλάμε για την εικόνα μίας συγκεκριμένης πλατφόρμας, τη συγκεκριμένη ημέρα. Ούτε για απογραφή όλων των διαθέσιμων θέσεων ούτε για το σύνολο της τοπικής αγοράς. Αλλά το μικρό αυτό παράθυρο δείχνει κάτι που όποιος αναζητά δουλειά εδώ το αναγνωρίζει αμέσως.

Οδηγός. Αποθηκάριος. Ηλεκτρολόγος εγκαταστάσεων. Τηλεφωνικές πωλήσεις. Υπεύθυνος ηλεκτρομηχανολογικού εξοπλισμού. Μηχανικός συντήρησης. Απαραίτητα επαγγέλματα, κανονικές δουλειές, θέσεις που για κάποιους μπορεί να είναι ακριβώς η ευκαιρία που περιμένουν. Το θέμα αρχίζει όταν κοιτάξει την ίδια οθόνη κάποιος με εντελώς διαφορετική διαδρομή.

Τι κάνει εκείνος που έχει σπουδάσει επικοινωνία, οικονομικά, κοινωνικές επιστήμες ή κάτι που ξεφεύγει από αυτές τις λίγες ειδικότητες; Εκείνος που έχει πέντε ή δέκα χρόνια εμπειρίας, αλλά σε αντικείμενο που απουσιάζει από τη λίστα; Πατά την επόμενη σελίδα. Και μετά την επόμενη. Όχι επειδή είναι τεμπέλης ή υπερβολικά απαιτητικός. Επειδή ψάχνει να βρει πού ακριβώς χωρά η επαγγελματική του ζωή μέσα στην πόλη.

Και ύστερα έρχεται η αγαπημένη συμβουλή όλων. «Στείλε παντού». Σαν να λύνει το πρόβλημα το πλήθος των αποστολών. Στέλνεις, περιμένεις, ξαναστέλνεις. Άλλοτε παίρνεις μια αυτοματοποιημένη απάντηση. Συχνά ούτε αυτή. Στο μεταξύ το ενοίκιο, το ρεύμα και το σούπερ μάρκετ λειτουργούν με αξιοθαύμαστη συνέπεια. Ζητούν τα χρήματά τους κάθε μήνα.

Υπάρχει και το περίφημο «να κάνεις κάτι άλλο». Να αλλάξεις αντικείμενο, να πάρεις μια πιστοποίηση, να μάθεις ένα πρόγραμμα, να ξεκινήσεις από το μηδέν. Φυσικά και μπορεί ένας άνθρωπος να εξελιχθεί. Αλλά πόσες φορές πρέπει να ξανασυστηθεί επαγγελματικά μέχρι να εμφανιστεί μια αξιοπρεπής ευκαιρία στον τόπο του; Και γιατί θεωρούμε φυσιολογικό η προσαρμογή να είναι πάντα ατομική υπόθεση;

Η Κοζάνη έχει πανεπιστήμιο, ανθρώπους με γνώσεις, μικρές επιχειρήσεις, επαγγελματίες, δημιουργούς, ολόκληρες γενιές που έμαθαν να δουλεύουν. Εκείνο που λείπει από την εικόνα των αγγελιών είναι η ποικιλία. Η αίσθηση ότι, όποια κι αν είναι η ειδικότητά σου, έχεις έστω μερικές πραγματικές επιλογές. Ότι μπορείς να σχεδιάσεις το επόμενο βήμα σου χωρίς να ανοίξεις πρώτα χάρτη για Θεσσαλονίκη, Αθήνα ή εξωτερικό.

Κάθε τόσο ακούμε για επενδύσεις, προγράμματα, νέες δυνατότητες, θέσεις εργασίας που έρχονται. Μακάρι να έρθουν. Όμως ο άνθρωπος που ψάχνει σήμερα δουλειά ζει στον ενεστώτα. Δεν πληρώνει τις υποχρεώσεις του με ανακοινώσεις για το 2028. Θέλει μια θέση με πραγματικό αντικείμενο, ξεκάθαρους όρους και μισθό που να επιτρέπει κάτι παραπάνω από την επιβίωση.

Η συζήτηση για το αν οι νέοι μένουν ή φεύγουν από την Κοζάνη αρχίζει συνήθως από το συναίσθημα. Αγάπη για τον τόπο, ρίζες, οικογένεια, αναμνήσεις. Στην πράξη όμως μπορεί να τελειώσει μπροστά σε μια οθόνη με ελάχιστες αγγελίες που σου ταιριάζουν.

Μας λένε να μείνουμε. Ωραία. Που να στείλουμε το βιογραφικό;