Στην κεντρική πλατεία της Κοζάνης οι εκπαιδευτικοί βγήκαν με ένα πανό που γράφει «Δώστε λεφτά για μισθούς, υγεία, παιδεία». Από κάτω θα μπορούσαν να υπογράψουν σχεδόν όλοι. Στην πλατεία, όμως, βρέθηκαν λίγοι.
Και εδώ υπάρχει ένα ζήτημα.
Έχουμε μάθει πια το πρόγραμμα απ’ έξω. Ανακοίνωση, κάλεσμα, συγκέντρωση, συνθήματα, φωτογραφίες. Το απόγευμα όλα έχουν τελειώσει. Την επόμενη ημέρα η ζωή συνεχίζεται κανονικά και κάποια στιγμή θα ανακοινωθεί η επόμενη κινητοποίηση.
Το γνωρίζουν οι εργαζόμενοι. Το γνωρίζουν τα σωματεία. Κυρίως, το γνωρίζουν πολύ καλά εκείνοι προς τους οποίους απευθύνεται η διαμαρτυρία.
Μήπως λοιπόν το παραδοσιακό συλλαλητήριο έχει αρχίσει να χάνει τη δύναμή του;
Οι εκπαιδευτικοί έχουν κάθε λόγο να διεκδικούν καλύτερους μισθούς και καλύτερες συνθήκες στα σχολεία. Το ερώτημα είναι πόσο μακριά φτάνει πλέον η φωνή τους.
Ας το δούμε και διαφορετικά. Πόσοι γονείς γνωρίζουν πραγματικά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εκπαιδευτικοί; Πόσοι πολίτες αισθάνονται ότι μια τέτοια κινητοποίηση τους αφορά προσωπικά; Και τι έχει γίνει ώστε να βρεθούν κι εκείνοι στην πλατεία;
Ίσως χρειάζονται άλλες πρωτοβουλίες, άλλοι τρόποι επικοινωνίας, περισσότερη φαντασία. Ακόμη και μια σοβαρή αναμέτρηση του συνδικαλισμού με τις δικές του αδυναμίες.
Η μικρή συμμετοχή αξίζει να απασχολήσει περισσότερο από το πόσες ανακοινώσεις θα ακολουθήσουν.
Άλλωστε, μια κυβέρνηση μπορεί πολύ εύκολα να συνηθίσει τις συγκεντρώσεις. Ιδίως όταν γνωρίζει εκ των προτέρων περίπου πόσοι θα εμφανιστούν, τι θα ακουστεί και πότε θα τελειώσει η διαμαρτυρία.
Το επόμενο συλλαλητήριο μπορεί να γίνει ακριβώς όπως το προηγούμενο. Το δύσκολο είναι να βρεθεί ένας λόγος ώστε την επόμενη φορά να έρθουν περισσότεροι. Και μάλλον από εκεί πρέπει να αρχίσει η συζήτηση.