Την Παρασκευή 9 Οκτωβρίου η Μακεδονομάχων απέκτησε για λίγες ώρες μια διαφορετική χρήση. Έκλεισε για τα αυτοκίνητα, γέμισε μουσική, φοιτητές, δράσεις και ανθρώπους που μπορούσαν επιτέλους να σταθούν στη μέση του δρόμου. Ύστερα τελείωσε η εκδήλωση. Η πόλη συνέχισε όπως πριν.
Ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη τη λέξη «πεζοδρόμηση». Έχει μια περίεργη ικανότητα να ξεκινά καβγά πριν καν προλάβει κάποιος να ολοκληρώσει την πρότασή του. Εμένα με απασχολεί κάτι άλλο. Γιατί όλες οι βόλτες, όλα τα ραντεβού και σχεδόν όλη η κοινωνική ζωή πρέπει να χωρούν στις ίδιες γνωστές πιάτσες;
Σκεφτείτε τη Μακεδονομάχων με δύο ή τρία μικρά καφέ που έχουν χαρακτήρα. Ένα βιβλιοπωλείο που κρατά ανοιχτό λίγο παραπάνω. Ένα μικρό μαγαζί με δίσκους, μια αυλή, δυο τραπεζάκια, φως στις βιτρίνες. Να αποκτήσει ο δρόμος λόγο για να τον περπατήσεις ακόμη κι όταν δεν έχεις συγκεκριμένη δουλειά.
Οι παρέες θα είχαν περισσότερες επιλογές. Οι φοιτητές έναν ακόμη τόπο να συναντηθούν. Τα μικρά καταστήματα περισσότερους περαστικούς. Και η υπόλοιπη αγορά λιγότερη πίεση από τη μόνιμη συγκέντρωση στα ίδια σημεία.
Φυσικά, κανείς δεν μεταφέρει μαγαζιά από τη μια γειτονιά στην άλλη με μια απόφαση. Μια νέα πιάτσα χτίζεται με λόγους να επενδύσεις εκεί. Προσιτά ενοίκια όπου γίνεται, κίνητρα για μικρές επιχειρήσεις, φροντισμένο πεζοδρόμιο, φωτισμό, καθαριότητα, πρόσβαση για όλους και κυκλοφοριακή οργάνωση που σέβεται κατοίκους και επαγγελματίες. Και με μια σοβαρή κουβέντα για τον θόρυβο, τις φορτοεκφορτώσεις και τη στάθμευση.
Αυτό θα ήταν ένα ωραίο πείραμα για τον Δήμο και την αγορά. Όχι άλλη μία γιορτή με ημερομηνία λήξης. Ένα σχέδιο που θα ξεκινήσει μικρά, θα δοκιμαστεί στην πράξη και θα μετρήσει αν φέρνει ζωή στον δρόμο, αντί να μεταφέρει απλώς τον συνωστισμό λίγα μέτρα παρακάτω.
Στη Μακεδονομάχων υπάρχουν ισόγεια που θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν μικρές επιχειρήσεις. Υπάρχει χώρος για τραπεζάκια, για μια βιτρίνα που ανάβει το απόγευμα, για έναν δρόμο που συνεχίζει να έχει κίνηση όταν κλείνουν τα γραφεία.
Η επόμενη ενδιαφέρουσα βραδιά εδώ μπορεί να ξεκινήσει χωρίς εξέδρα και αφίσα. Αρκεί να ανοίξει ένα μικρό καφέ και κάποιος να βγάλει δυο τραπέζια έξω. Προσωπικά θα πήγαινα. Έχω βαρεθεί να ψάχνω θέση στις ίδιες τρεις γωνίες.