Μπορεί να μεγαλώνω. Μπορεί να με έχει πιάσει εκείνη η ενοχλητική νοσταλγία που σε κάνει να πιστεύεις πως παλιά όλα ήταν καλύτερα. Μπορεί πάλι να έχω δίκιο.

Αλλά, ρε παιδιά, μόνο σε μένα λείπει ένα καλό ραδιόφωνο από την Κοζάνη;

Και όταν λέω ραδιόφωνο, εννοώ εκείνο το παλιό, το κανονικό. Με ανθρώπους πίσω από τα μικρόφωνα, με εκπομπές που περίμενες να ακούσεις, με μουσικές που ανακάλυπτες τυχαία και έψαχνες μετά να βρεις ποιος τραγουδάει.

Θυμάστε τον ΚΛΙΚ FM; Τον DIVA, τότε στο στενό της Βασιλείου Φόρη; Τον NRG, με εκείνο το μικροσκοπικό στούντιο λίγο πιο κάτω από τα Goody's;

Για κάποιους αυτά είναι απλώς τρία ονόματα. Για μένα είναι ολόκληρη περίοδος της Κοζάνης.

Μιας Κοζάνης που είχε μουσική προσωπικότητα.

Που οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί ήταν κομμάτι της πόλης. Τους γνώριζες, τους συναντούσες έξω, ήξερες τις μουσικές τους προτιμήσεις. Άλλους τους συμπαθούσες, άλλοι σου έσπαγαν τα νεύρα. Είχες όμως λόγο να γυρίσεις το κουμπί στη συγκεκριμένη συχνότητα.

Και ύστερα ήταν τα πάρτι.

Τα ραδιοφωνικά πάρτι που γίνονταν γεγονός. Με αφίσες, με κόσμο, με μουσικές που είχες ακούσει όλη την εβδομάδα στον αέρα. Έβλεπες το όνομα του σταθμού και ήξερες περίπου τι βραδιά σε περίμενε.

Υπήρχε μια σχέση ανάμεσα στο ραδιόφωνο και τη νυχτερινή ζωή της πόλης. Το ένα τροφοδοτούσε το άλλο. Οι μουσικές περνούσαν από το στούντιο στα μαγαζιά και από τα μαγαζιά στις παρέες.

Και φυσικά εκείνα τα αφιερώματα. Οι χαιρετισμοί. Τα τηλεφωνήματα. Οι μικρές αμηχανίες στον αέρα. Οι παραγωγοί που καμιά φορά μιλούσαν περισσότερο απ’ όσο έπρεπε. Ακόμη και αυτό είχε πλάκα.

Υπήρχαν στιγμές που ένας τοπικός σταθμός έμοιαζε πιο κοντά σου από οποιοδήποτε μεγάλο ραδιόφωνο της Αθήνας.

Σήμερα έχουμε άπειρη μουσική. Ανοίγεις το Spotify και ακούς ό,τι θέλεις. Ο αλγόριθμος ξέρει τι σου αρέσει, σου φτιάχνει λίστες, σου προτείνει τραγούδια.

Εμένα όμως μου λείπει να ακούσω κάτι που διάλεξε ένας άνθρωπος από την Κοζάνη. Επειδή το γούσταρε. Επειδή το ανακάλυψε χθες. Επειδή του θύμισε μια ιστορία που θέλει να μοιραστεί.

Μου λείπει να έχει η πόλη δικές της μουσικές φωνές. Να υπάρχουν εκπομπές που συζητιούνται την επόμενη μέρα. Να ξέρεις ότι Παρασκευή βράδυ κάποιος θα βάλει μουσικάρες και θα σε κάνει να δυναμώσεις την ένταση.

Μου λείπει ακόμη και η υπερβολή εκείνης της εποχής. Οι ραδιοφωνικές κόντρες, τα πειράγματα, οι φωνές που προσπαθούσαν να ακουστούν διαφορετικές. Η μικρή ματαιοδοξία του να είσαι γνωστός από το ραδιόφωνο σε μια επαρχιακή πόλη.

Γιατί, μεταξύ μας, είχε και αυτή τη γοητεία της.

Ξέρω ότι υπάρχουν ακόμη σταθμοί και άνθρωποι που προσπαθούν. Το ζήτημα για μένα είναι εκείνη η αίσθηση πως το ραδιόφωνο συμμετείχε στην καθημερινότητα της Κοζάνης. Είχε παρέες, χαρακτήρες, ραντεβού, μουσικές εμμονές. Είχε ζωή έξω από τα ηχεία.

Κάποτε περνούσες έξω από ένα μικρό στούντιο και σκεφτόσουν ότι εκεί μέσα κάποιος έφτιαχνε το πρόγραμμα που θα άκουγε ολόκληρη η πόλη.

Σήμερα μπορεί ο καθένας να εκπέμψει από το δωμάτιό του και να φτάσει στην άλλη άκρη του κόσμου.

Κι όμως, εγώ θα ήθελα ξανά εκείνο το μικροσκοπικό στούντιο λίγο πιο κάτω από τα Goody's.

Με έναν άνθρωπο μπροστά στο μικρόφωνο, έναν καφέ δίπλα του και ένα τραγούδι που θα με έκανε να καθίσω πέντε λεπτά παραπάνω στο αυτοκίνητο, μέχρι να τελειώσει.

Ίσως τελικά αυτό να μου λείπει περισσότερο.

Να ακούω ραδιόφωνο και να ακούω μέσα του την Κοζάνη.

ΥΓ. Όσοι θυμάστε εκείνες τις εποχές, γράψτε ένα όνομα παραγωγού, μια εκπομπή, ένα πάρτι, έναν σταθμό. Έχω πραγματική περιέργεια να δω πόσες ιστορίες έχουν μείνει από τότε. Και πόσοι έχουμε ακόμη τις ίδιες μουσικές στο κεφάλι μας.