Έχω δει τι μπορεί να κάνει. Έχω δει την αγωνία, τον πόνο, τον φόβο στα μάτια των ανθρώπων. Και κάποια πράγματα, όσος καιρός κι αν περάσει, μένουν μέσα σου.
Σήμερα στην Κοζάνη έγινε μια όμορφη πορεία. Είδα τα ροζ μπαλόνια να ανεβαίνουν στον ουρανό, δίπλα στο φωτισμένο Ρολόι.
Και το μυαλό μου πήγε αλλού.
Σε ανθρώπους που περιμένουν αποτελέσματα εξετάσεων. Σε οικογένειες που έμαθαν να ζουν με την αγωνία. Σε εκείνα τα ατελείωτα βράδια που προσπαθείς να κοιμηθείς και το μυαλό σου πηγαίνει συνέχεια στο χειρότερο.
Σε ανθρώπους που τα κατάφεραν. Και σε άλλους που μας λείπουν.
Ξέρετε, όταν έχεις δει τον καρκίνο από κοντά, αρχίζεις να εκτιμάς πράγματα που παλιότερα προσπερνούσες. Ένα συνηθισμένο πρωινό. Ένα οικογενειακό τραπέζι. Ένα τηλέφωνο που χτυπάει και ακούς μια γνώριμη φωνή.
Και θυμώνω καμιά φορά με τον εαυτό μου. Με τις ώρες που σπαταλάω για ανοησίες, με όσα με εκνευρίζουν, με όσα θεωρώ τόσο σημαντικά.
Μπράβο στους ανθρώπους που βγήκαν σήμερα στους δρόμους της Κοζάνης. Μακάρι τέτοιες πρωτοβουλίες να μας θυμίζουν να φροντίζουμε την υγεία μας, να κάνουμε τις εξετάσεις μας και να στεκόμαστε δίπλα σε όσους δοκιμάζονται.
Απόψε, κάπου, κάποιος περιμένει να ακούσει από έναν γιατρό ότι όλα πήγαν καλά.
Μακάρι να το ακούσει.