Μια πόλη φωτογραφίζεται εύκολα την ημέρα μιας μεγάλης εκδήλωσης. Οι επίσημοι στις θέσεις τους, τα φώτα αναμμένα, οι μουσικοί έτοιμοι. Η εικόνα είναι ωραία, συχνά απαραίτητη.
Το πιο ενδιαφέρον, όμως, συμβαίνει πολλές μέρες πριν.
Στην αίθουσα όπου κάποιος παίζει την ίδια φράση δέκα φορές μέχρι να τη βρει. Στη θεατρική ομάδα που ψάχνει χώρο για πρόβα. Στην παρέα που στήνει έναν Φανό και προσπαθεί να μη χαθεί η παλιά γνώση. Σε έναν μαθητή που δανείζεται το πρώτο του όργανο.
Η ιστορία της Πανδώρας δείχνει ότι η μουσική κουλτούρα δεν δημιουργείται μέσα σε μια νύχτα. Χρειάζεται δομές, δασκάλους, επιμονή και ανθρώπους που κάποτε δίνουν χωρίς να είναι βέβαιο ότι θα πάρουν κάτι πίσω.
Αυτό ισχύει για κάθε δημιουργική προσπάθεια στην Κοζάνη. Τη βλέπουμε συχνά μόνο όταν παρουσιάζει αποτέλεσμα. Λιγότερο όταν ζητά χρόνο, στήριξη, χώρο ή απλώς κάποιον να την πάρει στα σοβαρά.
Η πόλη χρειάζεται γιορτές. Χρειάζεται όμως και χώρους όπου οι γιορτές μπορούν να προετοιμαστούν, χωρίς να αναγκάζονται οι δημιουργοί να ψάχνουν κάθε φορά από την αρχή.
Αν θέλουμε να μιλήσουμε σοβαρά για πολιτισμό, ίσως πρέπει να βγάλουμε την κάμερα λίγο νωρίτερα. Την ώρα της πρόβας.