«Όλη μέρα στο κινητό είστε». Η φράση ακούγεται εύκολα σε πολλά σπίτια. Είναι σχεδόν τόσο συνηθισμένη όσο το «κλείσε την τηλεόραση» μιας προηγούμενης εποχής.
Τα παιδιά, όμως, δεν μπορούν να εφεύρουν από μόνα τους μια γειτονιά. Χρειάζονται φίλους κοντά, ένα σημείο όπου μπορούν να παίξουν, χρόνο χωρίς πρόγραμμα και μεγάλους που θα συμφωνήσουν σε μερικά απλά πράγματα.
Οι γονείς συχνά φοβούνται, και όχι πάντα άδικα. Υπάρχει κυκλοφορία. Τα πεζοδρόμια είναι στενά. Οι παιδικές χαρές δεν βρίσκονται παντού στην ίδια κατάσταση. Οι καθημερινές υποχρεώσεις τελειώνουν αργά. Κανείς δεν θέλει να στείλει το παιδί του κάπου που δεν νιώθει ασφαλές.
Αυτά τα εμπόδια είναι πραγματικά. Δεν λύνονται με νοσταλγία για τα χρόνια που παίζαμε έξω μέχρι να σκοτεινιάσει.
Μπορεί όμως να γίνει μια αρχή. Δύο οικογένειες να συναντιούνται κάθε Σάββατο σε έναν γνωστό δημόσιο χώρο. Τρεις γονείς να εναλλάσσονται στην παρουσία τους. Ένα μικρό ομαδικό παιχνίδι να κανονίζεται μετά το σχολείο. Μια παρέα να διαλέγει, μαζί με τα παιδιά, έναν ασφαλή δρόμο και μια ώρα συνάντησης.
Η UNICEF επισημαίνει ότι το παιχνίδι σε εξωτερικούς χώρους συνδέεται με οφέλη για την υγεία, τις κοινωνικές δεξιότητες και τη συγκέντρωση των παιδιών. Υπενθυμίζει όμως και τις ανισότητες στην πρόσβαση σε ασφαλείς χώρους παιχνιδιού. Δεν έχουν όλα τα παιδιά αυλή, κοντινό πάρκο ή διαθέσιμους γονείς.
Γι’ αυτό η ευθύνη δεν σταματά στην οικογένεια. Αφορά σχολεία, δήμους, συλλόγους, διαχειριστές δημόσιων χώρων και τους ίδιους τους κατοίκους που πρέπει να συνυπάρχουν με παιδιά που παίζουν, γελούν και κάποτε κάνουν φασαρία.
Ένα μικρό παιδί δεν χρειάζεται ολόκληρη στρατηγική για να μάθει να κάνει φίλους. Μερικές φορές του αρκεί να ανοίξει η πόρτα, να υπάρχει ένας άνθρωπος να το περιμένει κι ένας ακόμη να συμφωνήσει πως το παιχνίδι έχει θέση στη γειτονιά.
Ας ξεκινήσουμε από αυτό. Όχι με άλλη μια διάλεξη για την οθόνη, αλλά με ένα μήνυμα στον διπλανό γονιό. «Τα λέμε το Σάββατο στο πάρκο;»