Σε λίγο θα ξεκινήσουμε πάλι.
Τι θα κάνει φέτος ο Δήμος Κοζάνης για τα Χριστούγεννα; Πόσο μεγάλο θα είναι το δέντρο; Ποιος θα τραγουδήσει στην πλατεία; Πόσα λαμπάκια θα ανάψουν; Γιατί τα Τρίκαλα μπορούν κι εμείς όχι;
Κάθε χρόνο περίπου η ίδια συζήτηση. Έχει εξελιχθεί σε χριστουγεννιάτικο έθιμο, μαζί με τα μελομακάρονα και τους φουσκωμένους λογαριασμούς της τηλεθέρμανσης.
Έχω λοιπόν μια πρόταση. Να πάρουμε το αυτοκίνητο και να πάμε μέχρι το Κουρί.
Και να φανταστούμε κάτι που, αν σχεδιαστεί σωστά, θα μπορούσε να αλλάξει εντελώς τον χριστουγεννιάτικο χάρτη της περιοχής.
Ένα μεγάλο χριστουγεννιάτικο χωριό μέσα στο δάσος.
Με ξύλινα σπιτάκια ανάμεσα στα δέντρα, μικρούς φωτισμένους διαδρόμους, ζεστή σοκολάτα, μουσική, παραμύθια, εργαστήρια για παιδιά και ένα πραγματικά εντυπωσιακό σπίτι του Άγιου Βασίλη.
Φανταστείτε να φτάνεις στο Κουρί στις έξι το απόγευμα. Έξω έχει δύο βαθμούς. Περπατάς ανάμεσα στα δέντρα, ακούς μουσική κάπου στο βάθος και βλέπεις μικρά φωτισμένα σπιτάκια. Σε ένα φτιάχνουν γλυκά. Σε άλλο τα παιδιά γράφουν γράμματα. Λίγο παρακάτω, ένας τοπικός παραγωγός πουλά τα προϊόντα του. Και στο τέλος του μονοπατιού σε περιμένει ένα ολόκληρο χριστουγεννιάτικο σκηνικό.
Θα του έδινα μάλιστα και δικό του όνομα.
«24 Νύχτες στο Κουρί».
Κάθε νύχτα μια μικρή διαφορετική ιστορία. Ένα μουσικό σύνολο, ένα παραμύθι, μια παράσταση, μια δραστηριότητα που θα έκανε τις οικογένειες να επιστρέφουν. Το φυσικό περιβάλλον θα έδινε στην εμπειρία έναν χαρακτήρα που δύσκολα μπορείς να κατασκευάσεις στο κέντρο μιας πόλης.
Και εδώ βρίσκεται το ενδιαφέρον.
Η Κοζάνη έχει χειμώνα. Από εκείνον τον κανονικό, που φοράς γάντια, που τα παιδιά περιμένουν το χιόνι και που η βόλτα τελειώνει με κάτι ζεστό στα χέρια. Για μια φορά, το κρύο μας θα μπορούσε να αποτελέσει μέρος της εμπειρίας.
Στα Τρίκαλα κατάφεραν να δημιουργήσουν έναν χριστουγεννιάτικο προορισμό που ξεπερνά τα όρια της πόλης τους. Ο κόσμος οργανώνει ολόκληρες εκδρομές για τον Μύλο των Ξωτικών. Κλείνει ξενοδοχεία, γεμίζει εστιατόρια, επισκέπτεται καταστήματα.
Γιατί να μην επιχειρήσει κάτι ανάλογο και η Κοζάνη, αξιοποιώντας τη δική της γεωγραφία και το Κουρί;
Προφανώς χρειάζεται κανονική μελέτη. Πρόσβαση, ασφαλείς μετακινήσεις, στάθμευση, φωτισμός, πυρασφάλεια, κατάλληλες εγκαταστάσεις και κυρίως προστασία του δάσους. Θα χρειαστούν άδειες, συνεργασίες, χρήματα και άνθρωποι που γνωρίζουν πως στήνεται μια τέτοια διοργάνωση. Το κόστος και η λειτουργία της πρέπει να συζητηθούν πριν εμφανιστεί το πρώτο λαμπάκι.
Θα χρειαζόταν επίσης συνεργασία με τους επαγγελματίες της πόλης, τα καταστήματα, τους παραγωγούς και τους πολιτιστικούς συλλόγους. Ακόμη και μια οργανωμένη σύνδεση με το κέντρο, ώστε οι επισκέπτες να γνωρίζουν και την ίδια την Κοζάνη.
Και κάτι ακόμη. Αν ποτέ γίνει, ας σχεδιαστεί για να επιστρέφει κάθε Δεκέμβριο. Με υποδομές που αξιοποιούνται ξανά, με σταδιακή ανάπτυξη, με δική του ταυτότητα.
Θα ήθελα πραγματικά να δω μια τέτοια πρόταση στο τραπέζι του Δήμου. Με έναν χάρτη του Κουρί, μια πρώτη κοστολόγηση και ανθρώπους που μπορούν να πουν τι είναι εφικτό.
Έπειτα ας γίνει δημόσια συζήτηση. Μπορεί να προκύψουν δυσκολίες, να χρειαστεί μικρότερη αρχή ή να αποδειχθεί ότι κάποιες ιδέες πρέπει να αλλάξουν.
Αλλά έχουμε μπροστά μας ένα δάσος και κάθε Δεκέμβριο συζητάμε, για πολλοστή φορά, αν το δέντρο στην πλατεία θα έχει αρκετά στολίδια.
Προσωπικά, θα προτιμούσα να συζητήσουμε πόσα σπιτάκια χωράνε στο Κουρί. Και πόσοι επισκέπτες θα είχαν λόγο να έρθουν γι’ αυτά στην Κοζάνη.